ماتنيم و وطن، جان
از مام خويشتن پسري پرسيد:
مادر، مراد از وطن من چيست؟
من از وطن درست نمي دانم
با من بگو که معني ميهن چيست؟
***
مادر جواب داد که: اي فرزند
معني واژة وطن آسان است
آنجا که رشد کردي باليدي
مفهوم راستين وطن آن است
***
داني وطن کجا بود اي فرزند؟
جايي که خانه پدرت آنجاست
جايي که بستگان تو آنجايند
خاک نيا و بوم و برت آنجاست
***
آن سرزمين که هر وجب از خاکش
پر مهر و مادرانه سخن گويد
چندين هزار خاطره از هر سو
دائم سخن ز مهر وطن گويد
***
آنجا که باکسان ديگر زآغاز
يکسان بود نژاد و بن و بيخت
پيوند خورده است و يکي گشته است
خط و زبان و سنت و تاريخت
آنجا که از ميان شگفتي ها
تاريخ ره نبرده به آغازش
هرچند گفته اند از او بسيار
ناگفته مانده باز بسي رازش
***
آنجا که چشم جان تو مي بيند
در برگ لاله، خون سواران را
آنجا که کنده دست هنر بر کوه
نقش يلان و شير شکاران را
***
آنجا که با گذشت هزاران سال
جوشد هنوز خون سياووشش
زيباترين حماسه به شيوايي
آيد به گوش از لب خاموشش
***
آنجا که دانش و هنر و شعرش
ميراث و يادگار نيکان است
دل کندن و بريدن از آن فرهنگ
بي گفتگو نه ساده، نه آسان است
***
آنجا که آفتاب بلند عشق
پرتو فشانده بر دل و بر جانش
از کيش مهر و دين اهورايي
سيراب گشته گلشن عرفانش
***
آنجا که شعر دلکش فردوسي
با تار و پود جان تو آميزد
اشعار سعدي و غزل حافظ
شوري فزون زباده برانگيزد
***
آنجا که جشن فرخ نوروزش
از بطن روزگار کهن آيد
نوروز فر خجستة آن هر سال
همراه با بهار و سمن آيد
***
اين رشته هاي محکم و جاويدان
پيوندهاي رابطه با اويند
هريک چو نغمه اي به نواي چنگ
از شور عاشقان سخن گويند
***
هر رشته اي که داشت به تو پيوند
تار دل تو را به وطن بندد
هر لحظه بستگي شود افزون، تا
آنگه تو را به او چو رسن بندد
***
داني کنون وطن به چه مي گويند؟
جايي که جسم و جان تو را پرورد
جايي که ريشه هاي تو در آنجاست
فکر و تن و روان تو را پرورد
***
شهد و شرنگ و زشتي و زيباييش
از پيش چشم دل نشود پنهان
بر هرکجاي آن نگري، عشق است
اين عشق جاودانه، بود ايران
***
اکنون اگر زتو دگري پرسد
فرزند من، که معني ميهن چيست؟
برگو که: ما تنيم و وطن جان است
بي جان پاک، فايده تن چيست؟
منبع: یزدان پرست، حمید؛ (1388) نامه ایران: مجموعه مقاله ها، سروده ها و مطالب ایران شناسی، تهران، اطلاعات، چاپ نخست.
